Praktyka Artystyczna

Obok pracy psychoterapeutycznej rozwijam własną praktykę artystyczną związaną z ruchem, improwizacją i performansem. Jest dla mnie przestrzenią badania tego, co dzieje się pomiędzy ciałem, spojrzeniem, relacją i miejscem.

Interesuje mnie ciało nie jako obiekt do oglądania, ale jako miejsce, z którego poznajemy świat i pozostajemy z nim w relacji. Badam, co dzieje się z naszym doświadczeniem, kiedy jesteśmy widziane i widziani, kiedy zaczynamy patrzeć na siebie z zewnątrz, a także co pozwala pozostać przy sobie w obecności drugiej osoby.

Szczególnie zajmuje mnie spojrzenie — jego wpływ na ciało, ruch i poczucie siebie. Pytam o moment, w którym ruch przestaje wynikać z wewnętrznego impulsu i zaczyna stawać się obrazem tworzonym dla kogoś. Interesuje mnie również możliwość innego rodzaju performansu: nie jako pokazywania siebie, lecz jako dzielenia się czymś, co wydarza się naprawdę.

Drugim ważnym obszarem moich poszukiwań jest relacja z miejscem i światem więcej-niż-ludzkim. Pracuję z ruchem w krajobrazie, z wodą, światłem, temperaturą, dźwiękiem i zmiennością otoczenia. Bliska jest mi praktyka, w której miejsce nie jest tłem dla działania, ale jednym z jego uczestników.

W tych poszukiwaniach spotykają się Ruch Autentyczny, improwizacja, praktyki somatyczne, ekosomatyka i performans. Wracam w nich do podobnych pytań: jak pozostać przy własnym doświadczeniu? Co pozwala działać bez opuszczania siebie? Jak być widzianą i jednocześnie nie zamieniać siebie w obraz? Co może powstać, kiedy zamiast kontrolować to, co się wydarzy, pozwalam sobie pozostawać w relacji z tym, co jest?

Ta część mojej pracy jest dla mnie ważna również jako psychoterapeutki. Podtrzymuje moją ciekawość doświadczenia, ciała, relacji i sposobów, w jakie człowiek może odzyskiwać własny głos, ruch i możliwość wyboru.